---
title: "Agent nie widzi tego, co mu położyłem"
url: "https://senteri.pl/agent-nie-widzi/"
date: "2026-11-12"
updated: "2026-11-12"
section: "Pracownia"
tags: ["narzedzia-agenta"]
author: "Łukasz Jajor"
lang: "pl"
---

# Agent nie widzi tego, co mu położyłem

> ChatGPT nie widział narzędzi, które wystawiłem na senteri. Poprawka „pomogła”, test A/B pokazał, że to zbieg okoliczności. Notatka o tym, czego agent szuka na stronie, a czego nie.

11 listopada wystawiłem treści senteri agentom AI na sześć sposobów. ChatGPT przez pierwszą godzinę nie widział żadnego z nich, a ja przez kolejną szukałem winy w kodzie, w którym jej nie było.

W czerwcu napisałem na webflux.pl, że [WebMCP warto testować, ale nie wdrażać na produkcji](https://webflux.pl/agentic-web/tools/protokoly-i-standardy/webmcp/webmcp-w-2026-stan-standardu-roadmapa-i-kiedy-wdrazac-na-produkcji/). Teraz senteri ma WebMCP na każdej stronie. Nie zmieniłem zdania: to jest stanowisko badawcze, nie rekomendacja. Narzędzia tylko czytają i oddają dokładnie to, co widzi człowiek, więc nie łamią parytetu, o który [upominało się Apple](https://senteri.pl/webmcp-piec-miesiecy-pozniej/).

To jest notatka z terenu, nie poradnik. Najciekawsze rzeczy wydarzyły się nie w kodzie, tylko między stroną a agentem, który miał ją odczytać.

## Co postawiłem

Pięć narzędzi: wyszukiwanie tekstów, pełna treść tekstu, lista serii, spis jednej serii oraz badania, narzędzia i projekty. Wszystkie wołają te same funkcje i oddają to, co człowiek widzi na stronach. Z jednej tablicy wychodzi sześć dróg do agenta, więc opis żadnej nie rozjedzie się z pozostałymi.

Pięć narzędzi z jednej tablicy, sześć dróg do agenta

**Treści WordPressa** wpisy, serie, projekty

**Jedna tablica narzędzi** 5 narzędzi, tylko odczyt

- *główne drzwi* **Otwarty serwer MCP** każdy klient, bez otwierania strony
- **WebMCP** agent w otwartej karcie przeglądarki
- **REST senteri/v1** zwykłe HTTP, które wybrał agent
- **WordPress Abilities** dla klientów WordPressa
- **Markdown** każda strona pod /index.md
- **llms.txt** spis serwisu dla modeli językowych

Agent trafia do nich przez widoczny link „Dla agentów AI” w stopce, nie przez znaczniki w `<head>`.

Wyróżniona droga to ta, którą po tym wieczorze uważam za główną. Na początku myślałem inaczej.

## Poprawka, która niczego nie naprawiła

Chrome Canary widział pięć narzędzi. ChatGPT w aplikacji desktopowej nie widział żadnego, choć na innym serwisie z WebMCP od razu podawał nazwę tamtejszego narzędzia.

Porównałem obie rejestracje. Moja miała trzy rzeczy więcej: pełny schemat parametrów (`minimum`, `maximum`, `default`, `additionalProperties`), pole `title` i drugi argument `{ signal }`. Hipoteza wyglądała rozsądnie: Canary jest tolerancyjny, a ChatGPT po cichu odrzuca to, czego nie rozumie. Uprościłem rejestrację do kształtu z tamtego serwisu i ChatGPT wykrył wszystkie pięć.

Gdybym na tym skończył, napisałbym tu, że ChatGPT nie znosi rozbudowanych schematów. Zrobiłem jednak test A/B: jedna wtyczka, przełącznik w adresie strony, pięć wariantów. ChatGPT wykrył narzędzia w każdym, także w dokładnej kopii wersji, która godzinę wcześniej „nie działała”.

Kod nie był przyczyną. Zmieniłem kilka rzeczy naraz i przypisałem skutek tej, która pasowała do mojej teorii. Do dziś nie wiem, co zawiodło za pierwszym razem. Wiem tylko, że nie był to kształt rejestracji.

## Wątek, który wiedział lepiej

Nowe wątki ChatGPT wykrywały narzędzia od razu. Ten, który nie wykrył ich za pierwszym razem, nie wykrywał dalej. Twierdził, że inne strony podają mu informację z linkami na tacy, a senteri nie mówi nic o tym, że ma szukać WebMCP.

W tym zarzucie były dwie rzeczy naraz. Pierwsza dotyczy agenta: raz uznał, że narzędzi nie ma, i dalej rozumował z własnej rozmowy, zamiast sprawdzić stronę od nowa. Druga dotyczyła mnie, bo miał rację. Senteri miało narzędzia, ale nigdzie o nich nie mówiło. Nawet llms.txt nie był podlinkowany.

Dołożyłem więc to, co ma tamten serwis: w `<head>` linki do strony dla agentów, do katalogu interfejsów i do llms.txt, a do tego samą stronę [/dla-agentow/](https://senteri.pl/dla-agentow/) z opisem każdego narzędzia. Agent nadal nie znalazł jej sam. Znalazł dopiero wtedy, gdy wkleiłem mu adres.

Jego czytnik widzi treść strony, nie `<head>` i nie nagłówki HTTP. Deklaracja schowana tam, gdzie zaglądają przeglądarki i wyszukiwarki, dla tego agenta nie istnieje. Tamten serwis ma link „Dla agentów AI” w stopce, widoczny dla każdego. Senteri ma go teraz też.

## Gdy już znalazł, wybrał zwykłe HTTP

Z adresem /dla-agentow/ w ręku agent poradził sobie sam. Przeczytał opisy pięciu narzędzi i ich parametry, pobrał katalog narzędzi w JSON, wywołał wyszukiwanie (60 tekstów) i przeczytał [llms.txt](https://senteri.pl/llms.txt). Natywnych narzędzi WebMCP w tym wątku nie użył. Wybrał ich odpowiedniki pod zwykłymi adresami.

Jedno potknięcie było moje. Katalog interfejsów wystawiłem zgodnie ze standardem RFC 9727, jako `application/linkset+json`. Czytnik ChatGPT tego typu nie otworzył. Teraz katalog odpowiada zwykłym JSON, a format ze standardu dostaje tylko ten, kto wprost o niego poprosi.

Po tym teście zadałem sobie pytanie, które powinienem był zadać na początku: po co agent miałby używać WebMCP na senteri, skoro może pytać bezpośrednio? WebMCP ma sens tam, gdzie człowiek i agent są razem na stronie, która ma stan: koszyk, formularz, panel po zalogowaniu. Senteri ma publiczne teksty i nic więcej.

Dla takiego serwisu głównymi drzwiami jest otwarty serwer MCP. Działa z każdego klienta, nie wymaga otwartej strony ani testu w Chrome, który kończy się w marcu. Postawiłem go tego samego wieczoru. Ma te same pięć narzędzi i działa jako konektor w Claude.

## Czego nie wiem

Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną z tego skorzysta. Żeby się dowiedzieć, dołożyłem licznik: każde wywołanie narzędzia przez MCP, WebMCP, REST, wersję Markdown czy llms.txt trafia do tabeli, z nazwą klienta, jeśli ten się przedstawi. Adresów IP nie zapisuję.

Jednej rzeczy licznik nie pokaże: że agent *zobaczył* narzędzia WebMCP na stronie. To dzieje się wyłącznie w przeglądarce. Strona dowie się dopiero o wywołaniu, a o tym, że agent narzędzi nie widzi, nie dowie się wcale. Ta awaria jest cicha, i to była pierwsza lekcja tego wieczoru.

Wrócę z liczbami za kilka tygodni.

## Co z tego dla projektanta strony

- **Rejestracja to nie odkrycie.** To, że przeglądarka przyjęła narzędzia, nie znaczy, że agent je widzi. Sprawdzaj w kliencie, którego używają ludzie, nie tylko w Canary.
- **Testuj w nowym wątku.** Agent, który raz uznał, że czegoś nie ma, nie sprawdzi tego sam.
- **Zmieniaj jedną rzecz naraz.** Inaczej poprawka, która „zadziałała”, może być zbiegiem okoliczności. U mnie była.
- **Powiedz o narzędziach w treści.** Link w `<head>` jest dla przeglądarek. Agent czyta to, co widzi człowiek, więc widoczny link w stopce działa lepiej.
- **Standardowy format to nie zawsze czytelny format.** Daj zwykły JSON domyślnie, a format ze specyfikacji na życzenie.
- **Dla treści głównymi drzwiami jest MCP albo zwykłe HTTP.** WebMCP ma przewagę tam, gdzie strona ma stan i sesję. Agent, który znalazł oba wejścia, sam wybrał HTTP.

## Na marginesie

Katalog interfejsów miał stanąć pod `/.well-known/api-catalog`, tak jak przewiduje standard. Na moim hostingu katalog `/.well-known/` obsługuje serwer dla certyfikatów Let's Encrypt i WordPress tam nie sięga. Standard dopuszcza też link `rel="api-catalog"` pod dowolny adres, więc katalog mieszka w REST.

Poprzednie teksty: [WebMCP pięć miesięcy później](https://senteri.pl/webmcp-piec-miesiecy-pozniej/), [Słownik chciał wygodniejszych drzwi](https://senteri.pl/slownik-chcial-wygodniejszych-drzwi-notatki-z-wyprowadzki-mcp-z-wordpressa/), [Ustawienie domyślne w pliku](https://senteri.pl/ustawienie-domyslne-w-pliku-google-uczy-agentow-pisac-siec/). Opis narzędzi: [senteri.pl/dla-agentow/](https://senteri.pl/dla-agentow/).
