Domyślnie źle
Napisałem, że gdy strony składa AI, semantyka stanie się standardem sama. Dane WebAIM mówią coś innego: pierwszy od sześciu lat wzrost błędów dostępności, po części przez kodowanie z AI.
W notatce „Piekło zamarzło” napisałem, że skoro strony coraz częściej składa AI, semantyka stanie się standardem, bo narzędzie może generować dobry HTML z założenia. Pierwsza połowa tego zdania jest prawdziwa. Druga była zbyt optymistyczna. Może, ale dziś tego nie robi.
Co mówią liczby
WebAIM co roku sprawdza strony główne miliona najpopularniejszych serwisów. W raporcie z lutego 2026 wykrywalne błędy WCAG miało 95,9% stron, wobec 94,8% rok wcześniej. Średnia liczba błędów na stronę wzrosła o 10,1%, do 56,1. To pierwsze pogorszenie od sześciu lat. WebAIM wiąże je z coraz większą zależnością od zewnętrznych frameworków i bibliotek oraz z kodowaniem wspieranym przez AI.
Jedna liczba z tego raportu mówi mi więcej niż pozostałe. Atrybutów ARIA jest dziś ponad sześć razy więcej niż w 2019 roku, a strony, które ich używają, mają średnio 59,1 błędu, wobec 42 na stronach bez ARIA. Więcej opisów nie znaczy więcej semantyki. Często znaczy, że ktoś dokleja etykiety tam, gdzie powinien był użyć właściwego elementu.
We wrześniu AudioEye dało pięciu narzędziom AI, od OpenAI, Anthropic, Google, xAI i Lovable, to samo zadanie: zbudować po trzy strony zgodne z WCAG na poziomie AA. Żadna z 15 stron nie spełniła nawet poziomu A, czyli najniższego. Wyszło średnio 55 problemów na stronę, prawie tyle, ile ma typowa strona w sieci. Jednocześnie 81% ankietowanych programistów jest przekonanych, że kod z AI na ich stronach spełnia wymagania dostępności.
Zastrzeżenie: AudioEye sprzedaje narzędzia do dostępności, a tekst ukazał się jako materiał sponsorowany, bez pełnej metodologii. Dlatego traktuję go jako ilustrację. Podstawą są dane WebAIM.
Dlaczego tak jest
Modele nauczyły się pisać strony z sieci, w której 96% stron głównych ma błędy dostępności. Domyślny wynik modelu to średnia z tego, na czym się uczył. A średnia sieć jest niedostępna. AudioEye prosiło wprost o zgodność z WCAG i to nie wystarczyło. Sama prośba w czacie nie zmienia ustawienia domyślnego.
Co to zmienia w mojej tezie
Teza zostaje: semantyczny HTML to jedno źródło prawdy dla człowieka, czytnika ekranu i agenta, a WebMCP wygląda na protezę. Zmienia się droga. Semantyka nie stanie się standardem dlatego, że strony pisze AI. Stanie się nim dopiero wtedy, gdy producent narzędzia ustawi ją jako domyślną i gdy ktoś to zmierzy.
Dźwignia nadal leży u producentów builderów. Jedna decyzja w Divi czy Webflow może poprawić albo popsuć setki tysięcy stron naraz. Tyle że nic nie gwarantuje, że ktoś za nią pociągnie. Do agenta, który ma w builderze 200 narzędzi, mam dziś jedno pytanie: czy po zbudowaniu strony sprawdza drzewo dostępności, czy tylko podgląd?
Dla projektanta z okienkiem czatu wniosek jest praktyczny. Nie wystarczy poprosić. Trzeba sprawdzić wynik: WAVE, Lighthouse z kategorią dostępności i agentową, AI View w narzędziowni iFOX. Kod zniknął z oczu, więc pomiar jest jedynym miejscem, w którym jeszcze widać, co dostanie agent i człowiek z czytnikiem ekranu.
Apple ma rację co do fundamentu. Myliłem się co do tego, jak łatwo ten fundament sam się położy.