Serwer z pamięci modelu. Agent instaluje MCP, którego nikt nie wybrał
Poproszony o serwer MCP do GitHuba agent instaluje pakiet, który pamięta z treningu: zarchiwizowany i bez poprawek bezpieczeństwa. Badania Glow Labs i Corelight pokazują, że nazwę, wersję i wzór serwera MCP coraz częściej wybiera ktoś inny niż człowiek.
Programista prosi agenta kodującego: „skonfiguruj mi MCP do GitHuba”. Agent dopisuje do konfiguracji jedną linijkę z poleceniem npx -y @modelcontextprotocol/server-github. Pakiet istnieje, ma oficjalnie wyglądającą nazwę w przestrzeni samego protokołu i działa od pierwszego uruchomienia. Ostatnią wersję opublikowano 8 kwietnia 2025 roku. Repozytorium jest zarchiwizowane i poprawek bezpieczeństwa już nie dostanie. GitHub ma od dawna własny, utrzymywany serwer MCP.
Agent tego pakietu nie zmyślił. Zapamiętał go z danych treningowych.
To trzeci tekst o konfiguracji agentów. W tekście o dziewięciu lukach MCP pisaliśmy, że kto może zmienić plik konfiguracyjny agenta, ten decyduje, co agent uruchomi. W tekście o Postmanie do tego pliku pisała zwykła aplikacja przy aktualizacji. Tym razem pisze do niego sam agent, z wiedzą sprzed półtora roku.
Pakiet, którego nikt nie wybrał
Firma Glow Labs przejrzała zapisy prawdziwych sesji asystentów kodujących i znalazła wzorzec, który nazwała MCPhantom. Agenci instalują przestarzałe serwery MCP z zarchiwizowanego repozytorium. W około 98% takich sesji nazwę pakietu podał agent, najwyraźniej z pamięci modelu. W pozostałych 2% starą nazwę wskazał sam użytkownik. Wzorzec pojawił się w Claude Code, Cursorze, Codex CLI, Claude Cowork i czacie Claude, z modelami Anthropic, OpenAI i xAI. To nie jest więc błąd jednego narzędzia ani jednego modelu.
Chodzi o serwery referencyjne, które Anthropic napisało na początku, żeby pokazać, jak MCP działa. W 2025 roku czternaście z nich przeniesiono do osobnego repozytorium servers-archived, między innymi serwery do GitHuba, GitLaba, PostgreSQL, Puppeteera, Redisa, Sentry, Slacka i SQLite. Repozytorium ostrzega wprost, że nie daje żadnych gwarancji bezpieczeństwa. Większość z tych usług ma dziś serwery utrzymywane przez samych właścicieli, na przykład GitHub, Slack i Redis. W miejsce Puppeteera zwykle poleca się serwer Playwright od Microsoftu.
Przestarzałe pakiety nie zniknęły z rejestru npm. Według Glow od lipca 2025 roku pobrano je ponad 17,3 mln razy, a pięć z nich jest w setce najpopularniejszych pakietów MCP w npm. Sam server-github miał w jednym tygodniu 185 239 pobrań.
Badacze znaleźli w tych serwerach cztery podatności wysokiej wagi. Najpoważniejsza dotyczy serwera Puppeteer, który pozwala agentowi sterować przeglądarką. Błąd umożliwia zdalne wykonanie kodu i da się go wywołać wstrzyknięciem instrukcji, czyli poleceniem ukrytym w treści, którą agent przetwarza. Zgłoszenie zamknięto jako wykraczające poza zakres projektu. Opiekunowie odpowiedzieli, że serwer zarchiwizowano w maju 2025 roku i nikt go nie utrzymuje.
Tych serwerów nie widać tam, gdzie zespoły bezpieczeństwa zwykle szukają. Nie ma ich w plikach zależności projektów, nie mają numerów CVE, a dla systemów ochrony stacji roboczych ich uruchomienie wygląda jak zwykły proces Node.js. Po zgłoszeniu Glow opiekunowie oznaczyli pakiety w npm jako przestarzałe. To jednak niewiele zmienia, bo npx instaluje oznaczony pakiet mimo ostrzeżenia.
Halucynacja na odwrót
W pierwszej części Patologii modelu opisaliśmy, jak model zmyśla nazwy pakietów, które nie istnieją, i jak napastnicy rejestrują je potem pod tymi nazwami. Na to jest prosta obrona: sprawdzić, czy pakiet istnieje, zanim się go zainstaluje.
MCPhantom to ta sama słabość od drugiej strony. Nazwa jest prawdziwa, pakiet istnieje, sprawdzenie w rejestrze wypada pozytywnie, a mimo to wybór jest zły. Model pamięta świat z dnia, w którym zakończono jego trening, a w tamtym świecie server-github był właściwą odpowiedzią. Nikt mu nie powiedział, że to się zmieniło. Nadav Cohen z Glow podsumował to w rozmowie z Help Net Security tak: dopóki wiedza modeli zawiera stare nazwy pakietów, agenci będą je instalować. I dodał, że samo sprawdzenie przed instalacją nie wystarczy.
Wersja przypięta, kod ruchomy
Można by uznać, że wystarczy pilnować, jaki serwer i w jakiej wersji wpisano do konfiguracji. Firma Corelight sprawdziła, ile to daje. Zaczęło się od analizy stacji roboczej administratora, na której działało kilku agentów z serwerami MCP. Nic nie było przejęte, ale jedno pytanie wymagało odpowiedzi: skąd pochodzi kod, który te serwery uruchamiają, i jak się aktualizuje.
Jeden z serwerów był ustawiony na konkretne wydanie, zbudowane z konkretnego commita, i uruchamiany przez uvx. Autor przypiął siedem bezpośrednich zależności i opublikował plik blokady z sumami kontrolnymi. Program uruchamiający z niego nie korzystał, więc około 60 zależności pośrednich rozwiązywał od nowa przy każdej odbudowie środowiska. Przez pięć tygodni 19 budowań tego samego wydania dało 15 różnych środowisk. Wersje zmieniły 23 z 69 pakietów, w tym biblioteka kryptograficzna, biblioteka do tokenów JWT i samo SDK MCP.
Dotyczyło to każdego serwera uruchamianego w ten sposób na tej stacji, niezależnie od tego, czy przypięto go do tagu, wersji w rejestrze, czy commita. Z 35 przejrzanych serwerów MCP aż 23 zalecało w dokumentacji instalację, która pobiera zależności z publicznego rejestru przy każdym uruchomieniu. Corelight podkreśla, że to wybór sposobu instalacji, a nie wada protokołu.
Wpis npx -y nazwa-pakietu bez numeru wersji znaczy w praktyce: uruchom to, co jest pod tą nazwą, zwykle najnowszą wersję. Zwykle, bo npx potrafi użyć wersji zapisanej wcześniej w swojej pamięci podręcznej. Pewność daje dopiero konkretny numer wersji. Działa to w obie strony. Kto uruchamiał mcp-remote, popularnego pośrednika do zdalnych serwerów MCP, przez npx bez numeru wersji, mógł dostać poprawkę krytycznej luki CVE-2025-6514 (CVSS 9,6) z wersji 0.1.16 bez żadnego wysiłku. Ten sam mechanizm dostarczyłby jednak równie łatwo wersję przejętą, gdyby ktoś przejął konto opiekuna.
Przykład, który się kopiuje
Serwery referencyjne mają jeszcze jedną cechę: ludzie się na nich uczą. W ostatnich tygodniach poprawiono serwer everything, który nie jest zarchiwizowany i służy do testowania klientów MCP, bo pokazuje wszystkie funkcje protokołu. Jego transporty HTTP nasłuchiwały na wszystkich interfejsach, z CORS ustawionym na gwiazdkę i bez uwierzytelnienia, a narzędzie get-env zwracało całe środowisko procesu. Każda strona otwarta w przeglądarce mogła więc odczytać klucze API i dane dostępowe do baz. Poprawka jest w wersji 2.0.1.
To ten sam wzorzec, który w październiku opisaliśmy przy serwerze MoLing, tylko tym razem w oficjalnym repozytorium protokołu. Jeden ze zgłaszających zwracał uwagę, że widział już serwery społeczności, które przejęły wzorzec „zwróć całe środowisko”, bo „oficjalny tak robi”. Dziś get-env maskuje wartości zmiennych o nazwach wyglądających na poświadczenia, ale tylko wtedy, gdy słowo w rodzaju KEY albo TOKEN jest osobnym członem nazwy. Zmienna OPENAI_API_KEY zostanie ukryta, a APIKEY już nie. To zamierzona reguła, którą w tym tygodniu dopisano do dokumentacji po zgłoszeniu, że README jej nie opisywało. Kto polegał na samym opisie, mógł sądzić, że jego klucz jest ukryty.
Trzy decyzje, których nie podjął człowiek
Te trzy historie układają się w jeden obraz. Uruchomienie serwera MCP wymaga trzech decyzji: jaki pakiet, w jakiej wersji i na jakim wzorze zbudowany. W każdej z nich człowiek bywa nieobecny:
- Nazwę podaje agent z pamięci modelu, która zatrzymała się w dniu treningu.
- Wersję wybiera program uruchamiający przy każdym starcie, nawet gdy w konfiguracji coś przypięto.
- Wzór pochodzi z przykładu, który miał tylko pokazywać możliwości protokołu, a trafił do kodu produkcyjnego.
Żadna z tych decyzji nie zostawia śladu w miejscach, które zespoły bezpieczeństwa przeglądają: w plikach zależności, w skanerach podatności ani w alertach systemów ochrony. Zostaje po nich tylko wpis w pliku konfiguracyjnym agenta na komputerze programisty.
Sprawdź u siebie
Najpierw: czy w konfiguracji agentów są pakiety z zarchiwizowanego repozytorium.
grep -noE '@modelcontextprotocol/server-(github|gitlab|postgres|puppeteer|redis|slack|gdrive|google-maps|brave-search|everart|aws-kb-retrieval)|mcp-server-(sqlite|sentry)' \
~/.claude.json .mcp.json ~/.cursor/mcp.json ~/.codex/config.toml \
"$HOME/Library/Application Support/Claude/claude_desktop_config.json" 2>/dev/null
.mcp.json to konfiguracja projektu. Pozostałe ścieżki: Claude Code (konfiguracja użytkownika), Cursor, Codex i Claude Desktop (ta ostatnia tylko na macOS). Serwery SQLite i Sentry były napisane w Pythonie i uruchamiane przez uvx, stąd inna nazwa. Każde trafienie to serwer bez poprawek bezpieczeństwa: sprawdź, czy usługa ma własny, utrzymywany serwer.Potem: które serwery uruchamiają się bez wskazanej wersji. Wpis bez numeru wersji po nazwie pakietu oznacza, że przy każdym starcie uruchomi się to, co akurat jest najnowsze.
# wpisy uruchamiane przez npx, uvx lub bunx, z kilkoma liniami argumentów
grep -nE -A 4 '"(npx|uvx|bunx)"' ~/.claude.json .mcp.json ~/.cursor/mcp.json ~/.codex/config.toml 2>/dev/null
# czy pakiet ma w npm oznaczenie „deprecated”
npm view @modelcontextprotocol/server-github deprecated
Archived and unmaintained; no security guarantees. See https://github.com/modelcontextprotocol/servers-archived
Co zrobić w firmie
- Jeden zatwierdzony serwer na usługę, najlepiej od właściciela tej usługi. Agent nie wybiera serwera sam. Może go zaproponować, a człowiek zatwierdza.
- Status pakietu w kryteriach zatwierdzenia. Pakiet oznaczony jako przestarzały albo z zarchiwizowanego repozytorium nie przechodzi, nawet jeśli działa.
- Zamroź środowisko, nie tylko wydanie. Przypnij commit zamiast tagu, instaluj z pliku blokady z sumami kontrolnymi do osobnego środowiska, uruchamiaj serwer bezpośrednio i wyłącz sprawdzanie aktualizacji przy starcie. Wyznacz osobę, która co jakiś czas odświeży blokadę i przejrzy zmiany, bo zamrożone środowisko też się starzeje.
- Blokada przed wykonaniem. Wiele narzędzi agentowych obsługuje hooki uruchamiane przed poleceniem agenta. Można w nich zatrzymać instalację pakietów z listy zarchiwizowanych.
- Krótkie i wąskie poświadczenia. Serwer, który działa z kluczami osoby, która go zainstalowała, ma jej uprawnienia. Tam, gdzie się da, daj mu klucze tylko do odczytu i z krótkim terminem ważności.
- Spis z wersjami. W generatorze karty agenta AI sekcja „Narzędzia i serwery MCP” ma kolumnę na wersję. Zapis „latest” to też informacja: oznacza, że wersji nie kontrolujesz.
Co wiemy, a czego nie
Potwierdzone: lista zarchiwizowanych serwerów i ostrzeżenie o braku gwarancji bezpieczeństwa są w samym repozytorium. Liczby pobrań, udział agentów w wyborze pakietów i lista narzędzi pochodzą z badania Glow Labs, a liczby dotyczące zmian zależności z badania Corelight, w obu przypadkach w relacjach prasy branżowej. Poprawka serwera everything jest opisana w repozytorium protokołu.
Niepotwierdzone: relacje z badania Glow nie podają, ile sesji przeanalizowano, a cztery podatności w zarchiwizowanych serwerach nie mają numerów CVE. Corelight nie podaje nazwy badanego serwera. Nie znamy ataku, w którym napastnik wykorzystał przestarzały serwer zainstalowany przez agenta. To opis podatnej powierzchni, a nie incydentu.
Jedna myśl na drogę
Model nie zna dat ważności. Pamięta świat z dnia treningu, a rejestr pakietów pamięta wszystko na zawsze i niczego sam nie usuwa. Kiedy agent sięga do pierwszej pamięci, a instalator do drugiej, powstaje serwer, którego nikt nie wybrał, z uprawnieniami osoby, która o niego poprosiła.
Źródła
- Help Net Security: AI coding agents are installing MCP servers that will never be patched
- Glow: MCPhantom, AI coding agents are installing vulnerable deprecated MCP servers from training data
- GBHackers: Corelight Warns AI Agents Can Silently Run Unreviewed Code With Privileged Access
- Cybersecurity News: Hackers Could Exploit MCP Server Supply Chain Weaknesses
- Corelight: MCP server supply chain risk
- GitHub: modelcontextprotocol/servers-archived
- Start Debugging: Migrate Off the Archived MCP Reference Servers
- Adversa AI: Top MCP security resources, November 2026
- GitHub, modelcontextprotocol/servers #3986: server-everything get-env returns full process.env without any filtering
- GitHub, modelcontextprotocol/servers #5524: get-env masking omits the whole-segment rule
- GitHub: modelcontextprotocol/servers, src/everything
- JFrog: Critical RCE Vulnerability in mcp-remote, CVE-2025-6514
Przy tym tekście pracowałem z Claude, modelem Anthropic. Claude Code i modele Anthropic są wśród narzędzi, w których Glow Labs zaobserwowało opisany wzorzec, a zarchiwizowane serwery referencyjne napisało pierwotnie Anthropic.