Zero błędów. Zero odpowiedzi na jedenaście pytań.
Po naprawie, która dopisała towar, zbudowałem stronę, która niczego nie poprawia, tylko porównuje. Znalazła ponad dwadzieścia rozjazdów, dwa razy się pomyliła i nauczyła mnie jak poprawnie czytać zielony ekran.
Strona kontrolna, którą zbudowałem klientowi, pokazuje dziś zero błędów i zero ostrzeżeń. Zanim nauczyłem się czytać to zero, strona znalazła ponad dwadzieścia rozjazdów w stanach magazynu i dwa razy się pomyliła, w obie strony.
Zaczęło się od jednej karty towaru z dwiema różnymi liczbami. Wbudowana naprawa stanów dopisała do niej towar, którego nie było, więc poszedłem inną drogą. Strona robi jedną rzecz: w całej bazie porównuje ze sobą miejsca, w których system trzyma stan magazynu, a potem porównuje stan z sumą dokumentów. Niczego nie poprawia. Pokazuje różnicę i dokument, do którego ta różnica prowadzi.
Pierwsze uruchomienie: zamiast jednej karty ponad dwadzieścia dostaw. Przyjęcia zapisane wielokrotnie. Zapas, który został w systemie po magazynie zamkniętym trzy lata temu, choć dokumenty bilansowały się do zera. Zasób, którego nie założył żaden dokument; kartę towaru ktoś kiedyś nazwał „uszkodzony” i na tym się skończyło. I grosze wartości przy zerowej ilości, które wyszły dopiero wtedy, gdy na kopii bazy wydaliśmy z magazynu wszystko i zostały same błędy. Żadnej z tych rzeczy nie było widać na karcie, od której zacząłem.
Potem strona pomyliła się dwa razy.
Najpierw przeoczyła dwie dostawy zapisane podwójnie. Reguła pytała: czy na stanie jest więcej, niż przyjęto na dostawie? Nie było. Było równo, bo oba zapisy zgadzały się ze sobą, więc reguła milczała. Rozjazd wyszedł dopiero wtedy, gdy przestałem porównywać pole z polem i porównałem stan z sumą dokumentów.
Potem zgłosiła trzydzieści trzy ostrzeżenia i żadne nie było błędem w danych. Wszystkie były moje. Dokument, który zmienia tylko wartość, policzyłem jak przyjęcie towaru. Magazyn czytałem z jednego miejsca, choć część starych dokumentów trzyma go w innym. Każde fałszywe ostrzeżenie poprawiło jedną regułę.
Reguła kontrolna jest pytaniem. Narzędzie znajduje odpowiedzi tylko na te pytania, które ktoś zdążył zadać.
Dlatego dzisiejsze zero czytam tak: zero odpowiedzi na jedenaście pytań. Dwunastego jeszcze nie znam.
Z tego samego powodu nie pozwoliłem stronie milczeć o zamkniętych magazynach. Przed inwentaryzacją chciałem widzieć tylko to, co pilne, więc najprościej byłoby je pominąć. Zostały pod przełącznikiem, domyślnie schowane. Ale strona pisze wtedy „w pokazanych magazynach nic nie wymaga reakcji”, a nie że wszystko gra. To różnica między „nie pytałem” a „sprawdziłem”.
Tak samo czytam zielone tablice przy agentach AI. Zestaw testów, strażnik, monitor: każdy z nich to lista pytań, które ktoś zdążył zadać. Zielony kolor mówi, że na nie odpowiedzi brak. O reszcie nie mówi nic. I dobrze, kiedy sam to przyznaje.