Canvas wraca do DOM-u
Przez piętnaście lat canvas był dla czytników ekranu i agentów pustym prostokątem. Chrome 157 to zmienia, a WebKit, który sprzeciwił się WebMCP, tę propozycję przyjął przychylnie, choć jeszcze nieformalnie.
3 listopada Chrome 157 trafił do wersji stabilnej z funkcją, na którą sieć czekała ponad piętnaście lat. HTML-in-Canvas pozwala narysować w elemencie <canvas> prawdziwy, żywy HTML: formularz, przycisk, akapit tekstu. Przeglądarka nadal traktuje go jak zwykłą treść strony. Czytnik ekranu go odczyta, tłumacz przetłumaczy, a agent znajdzie w nim przycisk.
Ciekawszy od samej funkcji jest jeden szczegół z jej historii. Zespół WebKit, który w czerwcu formalnie sprzeciwił się WebMCP, wobec tej propozycji Google zasygnalizował przychylność. To nie jest niekonsekwencja. Obie reakcje wynikają z tej samej zasady i warto ją zrozumieć, zanim się zdecyduje, co wkładać do canvasa na stronach klientów.
Piętnaście lat czarnej skrzynki
Canvas to powierzchnia z pikselami. Skrypt rysuje na niej kształty, obrazy i tekst, ale przeglądarka nie wie, co przedstawiają. Napis „Kup teraz” narysowany w canvasie to dla niej układ kolorowych punktów, a nie przycisk. Nie da się go zaznaczyć, przetłumaczyć ani znaleźć na stronie, a czytnik ekranu nic w nim nie widzi.
Ten spór jest stary. W kwietniu 2011 roku Richard Schwerdtfeger z IBM pisał na liście W3C, że canvas wszedł do standardu jako rozwiązanie niedostępne, i ostrzegał, że jeśli zostanie w specyfikacji, będzie używany wszędzie. Tak się stało. Edytory dokumentów, tablice do współpracy, narzędzia projektowe i konfiguratory 3D przeniosły interfejs do canvasa, bo tam łatwiej o wydajność i pełną kontrolę nad wyglądem. W agencjach to samo dotyczy efektownych sekcji hero w WebGL, z napisami renderowanymi jako tekstura.
Kto chciał zachować dostępność, musiał prowadzić dwie wersje: pikselową dla oczu i ukryte drzewo DOM dla technologii wspomagających, synchronizowane ręcznie przy każdej zmianie. Mało kto to robił, a jeszcze mniej osób robiło to dobrze.
Dla agentów AI problem jest ten sam, tylko nowszy. Agent, który czyta stronę przez DOM albo drzewo dostępności, widzi w miejscu canvasa pusty prostokąt. Agent, który patrzy na zrzuty ekranu, widzi piksele, ale musi zgadywać, co jest przyciskiem, a co ozdobą.
Jak to działa
Zasada jest prosta. Elementy HTML umieszczasz wewnątrz <canvas>, oznaczasz je jako przeznaczone do rysowania i w odpowiednim momencie rysujesz je w kontekście canvasa. Do tej pory dzieci canvasa były treścią zastępczą, wyświetlaną tylko wtedy, gdy przeglądarka canvasa nie obsługiwała. Teraz przechodzą przez pełny układ strony, ale są niewidoczne, dopóki ich nie narysujesz.
<canvas id="scena" content="drawable" width="800" height="400">
<form drawable>
<label for="email">Twój e-mail</label>
<input id="email" type="email">
<button>Zapisz się</button>
</form>
</canvas>
<script>
const canvas = document.getElementById('scena');
const ctx = canvas.getContext('2d');
const form = canvas.querySelector('form');
canvas.onpaint = () => {
ctx.reset();
ctx.drawElementImage(form, 40, 40);
};
canvas.requestPaint();
</script>
W kontekście 2D drawElementImage() rysuje element i od razu aktualizuje jego położenie. Dzięki temu klik, fokus i drzewo dostępności wiedzą, gdzie element naprawdę jest. W WebGL i WebGPU trzeba to zrobić samodzielnie, przekazując przeglądarce przekształcenie przez updateElementGeometry(). Obsługę sprawdza się prosto: ustawiasz canvasowi atrybut content na drawable i patrzysz, czy właściwość go zwraca. Three.js, PlayCanvas, Babylon.js i PixiJS mają już własne nakładki na tę funkcję.
Co z tego mają czytnik i agent
Według Google narysowana treść trafia do drzewa dostępności. Działa na niej zaznaczanie i kopiowanie, menu kontekstowe, wyszukiwanie na stronie, tłumaczenie, autouzupełnianie formularzy i rozszerzenia przeglądarki. Google pisze też wprost, że wyszukiwarki i agenci AI mogą indeksować treść DOM narysowaną w scenie.
Najważniejsze jest to, czego tu nie ma: osobnej warstwy. Nie ma drugiego, ukrytego DOM-u utrzymywanego obok pikseli ani opisu dla maszyn obok interfejsu dla ludzi. Element, który widzisz w canvasie, i element w drzewie dostępności to ten sam węzeł. Człowiek, czytnik ekranu i agent korzystają z jednego źródła.
Gdzie jedna prawda może się rozjechać
To nie znaczy, że zgodność przychodzi sama. Projektant canvasa decyduje, co narysować, a drzewo dostępności zawiera wszystko, co jest w DOM-ie. Twórcy propozycji piszą wprost, że elementy, których nie rysujesz, na przykład ukryte widoki albo treść z poprzedniego ekranu, trzeba usunąć z DOM-u albo ukryć przed technologiami wspomagającymi. Inaczej czytnik i agent dostaną przycisk, którego na ekranie nie ma.
Są też miejsca, gdzie piksele i drzewo mogą się rozminąć mimo dobrych intencji. Jeśli w WebGL zapomnisz przekazać przekształcenie, agent dostanie przycisk w innym miejscu niż ten na ekranie i kliknie obok. Jeśli efekt shadera zniekształci tekst, człowiek przeczyta co innego niż maszyna. HTML-in-Canvas nie usuwa więc odpowiedzialności za zgodność, tylko przenosi ją z dwóch osobnych warstw na jedną, którą łatwiej sprawdzić.
Dlaczego Apple jest na tak, choć jeszcze nie formalnie
Stabilne od Chrome 157, po teście na prawdziwych stronach od Chrome 148.
W sierpniu zapowiedziane, do dziś bez oficjalnej etykiety. Implementacji jeszcze nie ma.
Mozilla zgłasza uwagi, w tym o odciskach przeglądarki, ale oficjalnego stanowiska nie zajęła.
3 sierpnia 2026 roku Simon Fraser z zespołu WebKit zapowiedział w zgłoszeniu nr 630 nadanie propozycji statusu „support”, jeśli w ciągu tygodnia nie pojawią się sprzeciwy. Trzy miesiące później oficjalnej etykiety nadal nie ma. Zgłoszenie ma tylko etykiety tematyczne, a w tabeli stanowisk WebKit pole stanowiska przy html-in-canvas jest puste. Zespół Chromium we wrześniu wciąż opisywał stanowisko WebKit jako brak sygnału. To ma znaczenie, bo według zasad WebKit oficjalne stanowisko istnieje dopiero po nadaniu etykiety, a komentarz pojedynczego członka zespołu nim nie jest. WebKit zasygnalizował więc przychylność, ale jej nie sformalizował. Na sesji o technologiach webowych na WWDC ktoś z zespołu Safari wymieniał HTML w canvasie wśród standardów, na które czeka.
Porównaj to z WebMCP. Tam Apple sprzeciwiło się, bo WebMCP buduje obok strony drugą warstwę dla agentów i pozwala stronie traktować je inaczej niż ludzi. Według WebKit luki w obsłudze agentów należy łatać we wspólnej semantyce, z której korzystają wszyscy. HTML-in-Canvas robi dokładnie to: nie dodaje osobnego kanału, tylko wciąga zamknięty dotąd fragment strony z powrotem do wspólnego DOM-u. Ta sama firma, Google, ta sama zasada oceny po stronie Apple, i odwrotne reakcje: przy WebMCP formalny sprzeciw, przy HTML-in-Canvas zapowiedź poparcia, choć jeszcze bez pieczątki.
Mozilla jest ostrożniejsza. W jej wątku o tej propozycji padło zdanie, że rozumieją motywację, ale wątpią, czy to dobre rozwiązanie wszystkich problemów naraz. Wśród zastrzeżeń jest jeden konkretny i ważny: odcisk przeglądarki. Canvas od lat służy do rozpoznawania urządzeń po drobnych różnicach w renderowaniu, a rysowanie w nim pełnego HTML mogłoby te różnice wzmocnić. Google odpowiedziało zmianą projektu: według komunikatu zespołu Chrome w canvasie nie da się już narysować informacji wrażliwych, a wcześniejszą opcję, która na to pozwalała, usunięto.
Wniosek dla sporu o WebMCP: stanowisko Apple nie wynika z niechęci do nowości ani do agentów. Gdy Google proponuje rozszerzenie wspólnej warstwy, WebKit reaguje przychylnie, nawet jeśli nie spieszy się z formalnym stanowiskiem. Sprzeciwia się wtedy, gdy powstaje warstwa osobna. O tym, że semantyka to fundament, pisałem w notatce „Piekło zamarzło”. HTML-in-Canvas jest pierwszym przykładem, w którym Google samo pokazuje, jak taki fundament poszerzać.
Co z tego dla projektanta strony
- Używaj tam, gdzie canvas i tak jest. Konfiguratory 3D, podglądy produktów, sekcje hero w WebGL, gry i edytory. Jeśli w takiej scenie jest tekst, przycisk albo formularz, rysuj go jako HTML, a nie jako teksturę. Nie przenoś do canvasa niczego, co działa w zwykłym HTML.
- Zostaw zapasową wersję. Safari i Firefox jeszcze tego nie obsługują. Sprawdzaj obsługę i trzymaj dotychczasowe rozwiązanie, na przykład HTML nałożony na canvas, dla pozostałych przeglądarek. Na iPhonie żadna przeglądarka nie ma dziś tej funkcji.
- Pilnuj, żeby drzewo zgadzało się z ekranem. Ukrywaj to, czego nie rysujesz. W WebGL i WebGPU przekazuj przeglądarce przekształcenia. Sprawdzaj wynik w panelu dostępności DevTools, w Lighthouse i w AI View w narzędziowni iFOX, bo wzrokiem tego nie zobaczysz.
- Nie zakładaj, że AI zrobi to dobrze. Jak pisałem w notatce „Domyślnie źle”, narzędzia AI dziś domyślnie nie generują dostępnego kodu. Nowe API z Chrome 157 ma też mniej przykładów w danych, na których uczyły się modele. Kod sceny z canvasem, który wygeneruje agent, trzeba sprawdzić tak samo jak każdy inny.
Canvas był przez piętnaście lat miejscem, w którym strona przestawała być stroną. HTML-in-Canvas tę granicę usuwa, na razie w jednej przeglądarce, z zapowiedzianym, ale jeszcze nieformalnym poparciem drugiej. Dla projektanta to dobra wiadomość z jednym zastrzeżeniem: jedno źródło prawdy działa tylko wtedy, gdy ktoś pilnuje, żeby ekran i drzewo mówiły to samo.
Źródła
- Chrome for Developers: HTML-in-Canvas in Chrome 157, 26 października 2026
- Chrome 157 Release Notes
- WICG: HTML-in-Canvas, dokument roboczy i repozytorium
- WebKit standards-positions #630: html-in-canvas (zapowiedź z 3 sierpnia 2026, bez etykiety stanowiska)
- WebKit: tabela stanowisk wobec standardów
- Mozilla standards-positions #1076: HTML-in-Canvas
- blink-dev: Intent to Experiment: HTML-in-canvas, kwiecień 2026
- blink-dev: HTML in Canvas, zmiany w ochronie prywatności
- WWDC26: Safari and Web Technologies Group Lab
- Richard Schwerdtfeger, lista public-html W3C, kwiecień 2011
- Codrops: Exploring the HTML-in-Canvas Proposal, maj 2026